Fotograaf Juergen Schacke: “Dit magische land blijft me intrigeren”

Ruim vijfentwintig jaar geleden vierde hij zijn tweede huwelijksreis in Nieuw-Zeeland. De Duitse fotograaf Juergen Schacke (1968) voelde zich dusdanig overladen door de prachtige natuur, dat hij dit wilde vastleggen en delen. Hij emigreerde. Zijn foto’s en Wilderness Gallery shop zijn inmiddels een begrip in het westkustplaatsje Hokitika en vér daarbuiten.  

Tekst: Angelique van Os | Fotografie: Juergen Schacke

 

Een verliefd pinguïn paartje dartelt zij aan zij door het schuimende zeewater. Snavels en vleugels dicht tegen elkaar. Vlak daarnaast strijkt een nieuwsgierige Kea neer en toont zijn prachtige gekleurde verenpak. Even verder kijkt hij doordringend in de lens. Op een andere muur hangen fraaie strandgezichten, met in de verte de toppen van Mount Cook. En ik zie een kristalheldere reflectie van opnieuw Cook en Mount Tasman in het bekende Matheson meer. De Wilderness Gallery, in het kleine kustplaatsje Hokitika, hangt vol met de kenmerkende en kleurrijke vogels van Nieuw-Zeeland. Van de schuwe Tui, lieflijke Kea papegaai, de kleine Waxeye, Tomtit en Bush Robin, tot nationaal symbool de Kiwi. Verder toont de ruimte de veelzijdige vergezichten van het Zuidereiland. Van het strand tot de sneeuwtoppen van de Alpen en van ongerepte regenwouden tot uitgestrekte glooiende velden. Nergens staat echter de naam van de fotograaf vermeld. De vriendelijke man achter de toonbank weet daar meer van. Dat is Juergen Schacke, de bescheiden maker. “Het gaat niet om mij, maar om het delen van de prachtige landschappen en dieren van het Zuidereiland. Daar praat ik graag over met mensen in de winkel. Ze komen vanzelf wel bij mij terecht met vragen en dan ontstaan er spontane gesprekken. Dat vind ik erg leuk.”

Omslag

De van origine Duitse Schacke bezoekt Nieuw- Zeeland voor het eerst in 1992. De ongerepte en veelzijdige natuur overspoelen hem. Hij voelt zich hier thuis en heeft altijd in zijn achterhoofd dat hij wil emigreren. Schacke heeft in die tijd volgens eigen zeggen een saaie kantoorbaan als verzekeraar. De omslag naar professionele fotografie volgt in 1995. Door zijn passie achterna te gaan, realiseert hij zich dat hij vroeg of laat zich op het Zuidereiland wil vestigen. “Ik heb me nooit thuis gevoeld in Duitsland. Het kostte me jaren om erachter te komen dat ik me niet dan wel te weinig verbonden voelde met mijn Duitse cultuur. Toen ik Nieuw-Zeeland bezocht, wist ik dat hier mijn toekomst kon liggen en alles viel op z’n plek.”

De fotograaf promoot het ‘kiwiland’ via zijn business-achtergrond met grootschalige slideshows. En samen met zijn vrouw Monika geeft hij er lezingen over en breidt dit uit tot educatieve schoolprojecten. Door de grote belangstelling gaan er deuren open in de toeristensector en kan het echtpaar in 2001 emigreren zonder een vaste baan te hebben. Dat is nu ondenkbaar in het steeds drukker bezochte Nieuw-Zeeland.

Toegankelijke plekken

Schacke is van plan om diep in de wildernis te duiken, wat echter niet lukt vanwege een ernstige armblessure waar hij deels blijvend letsel door oploopt. “Al mijn foto’s zijn genomen op toegankelijke plekken, simpelweg omdat ik te weinig kracht heb ik mijn arm. Dus de woeste bergen zijn voor mij onbereikbaar. Daarom richt ik me bijvoorbeeld meer op de natuur rond het strand; op plekken die veel mensen bezoeken en daardoor herkenbaar zijn. Ook doe ik nauwelijks aan photoshop omdat ik dit simpelweg niet langdurig volhoud met mijn hand. En ik wil het moment vastleggen zoals het daadwerkelijk was. Niet een ‘aangepaste’ versie daarvan met totaal ander licht of kleurgebruik. Ik pas mijn werk dus zo min mogelijk aan en daarom ben ik heel selectief in het beeld dat ik schiet. Voordeel is dat mijn werk daardoor een herkenbare signatuur heeft gekregen: what you see is what you get. Ik wil de realiteit weergeven, geen fake wereld schetsen. En veel beeldmateriaal dat ik twaalf jaar geleden heb gemaakt, verkoopt nu nog steeds goed. En mijn vrouw Monika ondersteunt met de vormgeving, het printen en in de galerie. We vormen een goed team.”

Nieuw-Zeeland-hokitika-strand-Juergenschacke

Nieuw-Zeeland-strand-westkust-zuidereiland-Juergenschacke

Cool stadje

Overigens gaat het niet vanzelf om contact op te bouwen met de locals. Kiwi’s zijn erg op zichzelf, ondanks dat ze op het eerste gezicht heel vriendelijk overkomen. Het kost Schacke en zijn vrouw veel tijd om een vriendenkring op te bouwen. De camera speelt daarbij een belangrijke rol. Want dankzij Schacke's werk kent inmiddels iedereen het echtpaar in Hokitika. Dit ‘coole’ kleine stadje aan de westkust van circa 4000 inwoners, is dé plek waar vanuit oudsher de beste green stone  (jade) gevonden wordt en te koop is. Ook zijn er een aantal leuke boetiekjes. Daarnaast zijn er interessante festivals, zoals het Wildfoods en Driftwood and Sand Festival, en staat de omgeving bekend vanwege de prachtig azuurblauwe wateren van The Gorge. Alles bij elkaar een mooie plek voor toerisme en een goede start om een fotogalerie te openen.

Locals & vogelpraat

Voordat Schacke zijn stijlvolle winkel opent, krijgt hij bekendheid en waardering vanwege een expositie in Hokitika. Met zijn eigenzinnige prints brengt hij het culturele erfgoed anders in beeld; met sfeervol licht en vanuit andere, minder voor de hand liggende invalshoeken. Hierdoor kijken de locals anders, trotser naar hun eigen gemeenschap. De fotograaf wordt hierdoor meer geaccepteerd in de lokale gemeenschap en verkoopt honderden prints.

Ook probeert de maker de persoonlijkheid en de karakteristieke trekjes van vogels zo goed mogelijk weer te geven. “Ik praat vaak (Duits) tegen de vogels. Daardoor worden ze nieuwsgierig; zeker pinguïns en Kea’s. Zolang ik me maar heel langzaam en voorzichtig beweeg, gaat dat goed en maak je op een bepaalde manier contact met de dieren. Ik vraag bijvoorbeeld hoe het gaat met vissen, haha.”

“Ik praat vaak tegen de vogels. Daardoor worden ze nieuwsgierig"

Van dichtbij

Sinds een jaar of tien zijn er een handjevol kwalitatief goede landschapsfotografen in Nieuw-Zeeland, zoals Stewart Nimmo (Greymouth) en Andris Apse (Okarito Gallery, Franz Jozef). Ieder heeft een eigen signatuur. Schacke’s landschapsfoto’s zijn veelal herkenbaar doordat hij een telelens gebruikt. “Ik zoom liever in en licht een aantal accenten uit, dan specifiek een overzicht te schetsen. Dat is vrij ongebruikelijk in landschapsfotografie. Maar less is more in mijn beleving. Ik zit graag dicht op m’n onderwerpen. Een mooie roodbloeiende rata-boom, een imposante varen, tastbaar mos, van dichtbij gaat het nog meer leven voor mij.”

Daarnaast is de fotograaf dus een van de weinigen die zich gespecialiseerd heeft in vogels. Hij wil zich nog meer gaan richten op macrofotografie, maar vogels zijn snel. Ze fladderen zo weg. En dat is lastig met deze lens en vergt dus oneindig veel geduld en tijd. Die tijd is overigens best schaars, want Schacken is geen fotograaf die het hele jaar in het veld werkt. Hij gaat alleen in de wintermaanden – als het rustig is en het toerisme afneemt- op pad. “Ik haal veel voldoening uit het contact met mensen in de shop. En ik geniet nog meer van het fotograferen omdat ik het niet dagelijks doe. En dat geldt ook als ik weer terugkom in de galerie. We verkopen ook prachtig werk en cadeaus van andere makers. Het inspireert me om ook daarmee bezig te zijn. Om goed, kwalitatief werk een platform te geven. Voor mij komt alles samen wanneer klanten in onze winkel hun ervaringen en interesses delen van en voor het prachtige Nieuw-Zeeland. Dit magische land blijft me intrigeren. En ik word er zielsgelukkig van om de schoonheid daarvan te tonen.” 

 

Ga je niet naar Nieuw-Zeeland, maar zou je foto's willen kopen van Juergen Schacke? Dan kun je ze HIER online bestellen. Het beeld is in verschillende formaten en blokvormen te koop.

Meer weten over de favoriete plekken van Juergen Schacke en waar hij zelf graag fotografeert? Kijk HIER.