Namibië, alleen op de wereld in land van contrasten

Namibië is het land van ruimte. Het staat synoniem voor desolaat, ruig en overleven. Op veel plekken is het dan ook doodstil. Geen zuchtje wind, geen vogels. Stille maanlandschappen vol gruis, vlakke tableaus en imposante granieten rotsblokken wisselen elkaar af. Geen berg of zandduin is hetzelfde. En juist daardoor behoudt Namibië haar authenticiteit.

Tekst: Angelique van Os | Fotografie: Henk Bothof

namibië-sossusvlei-woestijn-header-over-o
Niets dan zand, zand en nog eens zand!

Er is geen ziel te bekennen in het uitgestrekte Namibië. Plotseling trapt gids Kallie Uararavi op de rem. Hij stopt de jeep en stapt uit. We kijken hem vragend aan. Met een vinger op zijn mond loopt Kallie naar een kleine zandduin. Na een paar keer met een stokje over het zand te hebben gestreken wenkt hij ons. “Kijk, dit is de entree van de Dancing White Lady“, zegt hij fluisterend. “Het is een giftige spin die met haar web een deurtje van zand weeft en daarmee haar 50 centimeter lange tunnel afsluit.” Verbaasd kijken we elkaar aan. Hoe heeft hij dat in godsnaam kunnen spotten vanuit een rijdende auto?

De sporen van de spin zijn minuscuul en het zanddeurtje is al evenmin nauwelijks met het blote oog zichtbaar. Het zal Kallie’s zesde zintuig wel zijn, mompel ik tegen mezelf. “Ik ga haar uitgraven. Ze kan binnen een paar uur een nieuw huisje maken. Pas wel op want ze kan springen.” De gids begint druk zand uit te graven. Vijf minuten later glijdt de zandtunnel weg in de massa. Met een stokje zoekt hij de spin. Plots komen de eerste witte poten tevoorschijn. ”Voila, is het geen plaatje?” Alsof hij zijn kat op schoot neemt, plaatst Kallie de Dancing Lady voorzichtig op zijn hand, die zich met geen vin verroert.

Onherbergzaam Namibië

Kallie is een van de twee gidsen in het afgelegen Skeleton Coast Park, een onherbergzaam gebied dat in het noordwesten van Namibië ligt. Het gebied beslaat 350.000 hectare grond. Skeleton Coast is 40 kilometer breed en 500 kilometer lang! Namibië, dat aan de Afrikaanse zuidwestkust ligt, werd eeuwen onderdrukt door Duits, Brits en Zuid-Afrikaans bewind. In 1990 scheidde Namibië zich pas af van haar buurland. Het land heeft een oppervlakte ter grootte van Frankrijk en Groot-Brittannië bij elkaar. En dat met slechts twee miljoen inwoners.

Noord Skeleton Coast

Het immense Skeleton Coast bestaat uit twee delen. De zuidkust is vooral bekend door de scheepswrakken die er verspreid liggen. Veel schepen zijn gestrand of gezonken vanwege veelvoorkomende stormen en sterke stromingen. Het is bijna een standaard bezoek voor wie Namibië bereist. Wij slaan het echter over en bevinden ons in het noordwesten van het park. Dit gebied is alleen te bereiken per vliegtuig. Of per jeep, maar dan ben je wel een paar dagen onderweg in niemandsland. Buiten het park is het toegestaan om op eigen gelegenheid rond te trekken.

Concessie Wilderness Safaris

Wilderness Safaris is één van de weinige reis-aanbieders die bevoegd is door de Namibische overheid om hier kleinschalig toerisme te mogen bedrijven. De accommodatie heeft ruimte voor slechts twaalf gasten. Het is een vreemde gewaarwording om midden in de woestijn te verblijven. Hier is water een luxe.

De concessie van het Skeleton Coast Camp is enige tijd na ons bezoek een stuk verplaatst binnen het park, naar Kaokaveld. Het heet nu Hoanib Skeleton Coast. In het uiterste noorden tegen de Angolese grens aan, is tevens een tweede locatie: Serra Cafema.

Wilderness is een grote touroperator binnen Zuidelijk Afrika, die samenwerkt met het Nederlandse reisbureau Untamed Traveling. Eerstgenoemde heeft voornamelijk mensen uit Namibië in dienst die op een eerlijke en duurzame manier werken en vechten voor natuurbehoud. Zo hebben ze een eigen Children of the Wilderness en Wildlife Trust foundation. Met diverse partners worden wildlife projecten, educatief onderzoek en management opgezet en uitgevoerd. De van origine Nederlandse dr. Philip Stander doet bijvoorbeeld al jaren onderzoek naar de bedreigde woestijnleeuwen in de Kuene regio. Sinds een aantal jaren werkt hij samen met Wilderness Safaris.

Zeeleeuwen 

Skeleton Coast is beroemd om diens grootschalige zeeleeuwkolonies. Duizenden pelsrobben komen hier samen. De kolonie van het lager gelegen Cape Cross, nabij Swakopmund is druk bezocht. Het is een groot voorrecht om via de concessie in alle rust de immense kolonie te aanschouwen. We moeten er wel wat voor over hebben, want het is ruim drie uur rijden met de 4wheel drive jeep richting de kust.

Kleurendeken

Het is een fascinerende rit. Onderweg komt er geen einde aan de goudgele zandduinen. Rijke mineralen, zoals rode Vespa en beschermde Lichen plantjes, leggen een indrukwekkende kleurendeken over dit uitgestrekte landschap van Namibië. En overal liggen geoxideerde basalten. De ene keer is het uitzicht vlak, de andere keer heuvelachtig. Ondanks dat de duinen niet zo hoog zijn als in het bekendere Sossusvlei, is het een groot avontuur om over de ronde hellingen te rijden.

Duikvlucht

Wanneer de auto stopt bovenop een duin, wijst de neus van de auto kaarsrecht naar beneden. Gelukkig, Kallie zet de jeep in zijn achteruit… Nee, toch niet! Hij rijdt vervolgens vooruit. Met een hoek van bijna 90 graden zakt de auto als in een duikvlucht naar beneden. We slaken een gilletje van opwinding. Vooral de drie personen die bovenop de auto zitten, doen het bijna in hun broek. Kallie ligt in een deuk. “Haha, zo is het verrassingseffect altijd het grootste”, schatert hij. Veilig aan de grond, rijdt hij op zijn dooie akkertje verder naar de volgende duin.

De gids kent alle geheimen van de duinen en weet precies hoe de auto reageert. “Toch moet je hiermee oppassen, want door de wind kan een duin per dag veranderen. Op jaarbasis is dat zelfs 2 tot 15 meter. Als je niet nauwkeurig genoeg bent, kan de auto zo onder je wegzakken en remmen is funest. Vorig jaar is er in het zuiden een ervaren ‘duinrijder’ omgekomen. Het zand kan heel verraderlijk zijn.” Dat is een hele geruststelling, denk ik terwijl ik nog even moet bijkomen.

namibië-skeleton-coast-wilderness-safaris
De oneindige woestijnduinen van Skeleton Coast.
namibië-sleleton-coast-wilderness-safaris-zeeleeuwen-lunch
Picknicken bij de zee in niemandsland.
skeleton-coast-zandheuvel-jeep-angelique
Foto: Angelique van Os
namibië-skeleton-coast-zandduinen-duikvlucht
We slaken een gilletje wanneer we in duikvlucht naar beneden rijden, recht de duin af.

Strict protocol

Uiteindelijk is de woeste kustlijn van de Atlantische oceaan in zicht. De witte schuimkoppen slaan wild tegen de rotsen aan, terwijl duizenden bruine zeeleeuwen relaxt liggen te zonnen op het strand. Zodra ze de auto’s in de gaten hebben schieten ze een voor een het water in. Slechts twee keer per week krijgen ze menselijk bezoek, waardoor ze -ondanks hun nieuwsgierigheid-, op afstand blijven. Wilderness wil zo min mogelijk de rust van de dieren verstoren en hanteert daarom een strikt protocol.

Leven en dood

Een uitgebreide picknick met heerlijke salades en gekruid vlees met uitzicht op de spelende zeeleeuwen voelt als een ware traktatie. Er zijn veel jongen die half springend en spetterend hun bezoekers gadeslaan. Triest is wel dat er ook tientallen jonge dieren dood op het strand liggen. “De ouders gaan veelal een paar dagen vissen en blijven te lang weg voor hun kroost. Ze komen om van de honger. En ze zijn een makkelijke prooi voor hyena’s en jakhalzen. Je zou deze roofdieren hier niet verwachten, maar er is voedsel. Dus ze trekken er soms dagen voor uit om zich hier te kunnen vol eten. Leven en dood ligt dicht bij elkaar”, vertelt onze andere gids, Godlot Hawaxab.

Maanlandschap Namibië

Terug in het binnenland van Namibië ontvouwt zich een heel ander schouwspel. Kilometers lang volgt er een maanlandschap vol gruis. Vlakke tableaus en imposante granieten rotsblokken wisselen elkaar af. Alsook hoge kloven, die grenzen aan de droogliggende brede Hoanib en Hoarusib rivieren. Namibië is het land van ruimte en contrasten, want geen berg of zandduin is hetzelfde.

Schuwe dieren

Voor overvloed aan wildlife kun je beter buurland Botswana bezoeken, dat we ook bezochten met Wilderness Safaris. Toch kun je met een beetje geluk wel dieren vinden rond de rivierbeddingen. Hier leven schuwe woestijnolifanten, Hartmann’s mountain zebra’s, struisvogels, giraffen, antilopen, jakhalzen, en met geluk hyena’s en katachtigen. Deze dieren hebben zich aangepast aan de woeste wetten van de natuur. Zo weet de nationale trots, gemsbok Oryx, water uit de grond te graven of vochtige mist te drinken via gewassen. Woestijnolifanten lopen zelfs gemakkelijk 70 kilometer op een dag, op zoek naar voedsel en water.

Modderpoeltje

We zijn op zoek naar woestijnolifanten. Al ruim drie uur volgt Kallie het spoor van een kudde. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg, de kans om olifanten te zien is slechts 30 procent. Toch rijdt de gids vastbesloten door. De keutels en voetsporen worden verser. De ‘African massage’ van de schokkende auto neemt toe vanwege de grote rotsblokken die de bodem van de droge rivier bedekken.

“Stop!”, roept fotograaf Henk Bothof. Aan de voet van een berg zit een jonge struisvogel vast in een modderpoeltje. De fotograaf aarzelt niet. Hij doet zijn broek, sokken en schoenen uit en springt samen met de gidsen de blubber in om het dier te redden. De jonge vogel is volledig uitgeput. Hij laat zich vrij gemakkelijk oppakken en schoonwassen. Kallie en Godlot denken dat hij het wel redt. Z’n ouders zijn al met de verrekijker in de buurt gespot. Drie man sterk tillen ze het dier op en brengen hem een stukje verder in veiligheid. Terwijl de helden de warme modder van zichzelf afschrapen en vervolgens in de auto stappen, is de struisvogel in beweging gekomen. Weer een goede daad verricht.

namibie-skeleton-coast-struisvogeljong-zandput
Even opdrogen en dan weer de natuur in.

Missie geslaagd

Er is nog steeds geen olifant te bekennen. Kilometers lang rijdt de jeep in de brandende zon van Namibië door. De walky-talky begint te brommen. Godlot’s stem klinkt opgewonden: “We hebben ze gevonden!”, zegt hij vanuit een tweede auto. “Het is een groep van zo’n negen olifanten.” Eindelijk wordt de lange tocht beloond. Ondanks de droogte is er voldoende voedsel voor de olifanten, dat voornamelijk bestaat uit struikgewassen. De beesten hebben zich daarnaast door de eeuwen heen aangepast aan het beperkte water en redden zich een aantal dagen zonder vloeistof. Hun slurven en staarten zijn langer dan de Afrikaanse en Indische soortgenoot. De oren zijn anders van vorm en hun bouw is wat compacter.

Eén exemplaar heeft blijkbaar jeuk en begint pontificaal zijn achterste aan een boomstronk te schuren. De kudde verplaatst zich langzamerhand verder naar een voller begroeit stuk van de rivierbedding. “We missen de bulls. Er moeten nog zeker twee mannetjes zijn”, zegt Kallie turend door zijn verrekijker. Op gepaste afstand rijdt hij langs de kudde. Om de hoek komen de mannetjes van de groep tevoorschijn, druk kauwend op Acaciatakken. Missie geslaagd en stilletjes genieten.

Damaraland

Nog zeldzamer dan de woestijnfoliant is de zwarte neushoorn. Met een beetje geluk is het dier te zien in het minder bekende Damaraland, dat zo’n 200 kilometer boven Swakopmund ligt. Het Palmwag landschap bestaat uit een heuvelachtige savanne, tafelbergen en inactieve kraters, omringd door geelgroene woestijnvalleien die vol staan met de giftige Milkbush, een veelvoorkomende struik.

Palmwag-concessie

Het compacte Desert Rhino Camp van Wilderness bestaat sinds 2003 en is onderdeel van de Palmwag-concessie die een omvang heeft van 1365 km2. In het park zijn meerdere zwarte neushoorns te vinden. Vanwege de nog altijd actieve stropers zijn de belangenorganisaties voorzichtig met het prijsgeven van het aantal dieren die in het volledige Palmwag gebied leven. National Geographic toonde in een artikel aan dat in 2011 ruim 400 (!) zwarte neushoorns in Zuidelijk-Afrika zijn gedood vanwege hun waardevolle hoorns. 

namibie-skeleton-coast-woestijnolifanten
Na uren zoeken, hebben we de woestijnolifanten gevonden.

Save the rhino

Gelukkig gaat het beter met de neushoorns in Damaraland. Daar is de populatie verdubbeld ten opzichte van begin jaren’80, toen Wilderness de handen ineen sloot met het Save The Rhino Trust (SRT) en het Ministerie van omgeving en toerisme. Lokale spoorzoekers Martin Nawaseb, Denzel Tjiraso en Victor Useb van het SRT, monitoren de neushoorns dagelijks. Ze hebben de dieren namen gegeven. Ook is er afgestemd met Wilderness dat gasten slechts vier keer per week een speurtocht mogen bijwonen op gepaste afstand.

Spoorzoekers

Met een jeep rijden ze rond één van de vier waterpoolzones waar ze op onderzoek uit gaan. “Kijk, hier is een vers spoor. De afdruk is diep en zonder vegen. De tenen wijzen richting het noorden en de mest is vers”, zegt Martin wijzend naar de grond. “Zie ook deze afgebroken tak. Hier is kort geleden een neushoorn geweest.” Terug in de auto volgen ze langs het hobbelige zandpad het spoor, totdat het kris kras verdwijnt in het hoge gele grasveld. Victor en Denzel springen uit de auto. Beiden lopen een kant op en checken aan de vorm van de sporen welke richting ze op moeten. Beetje bij beetje krijgen ze er grip op. Na een uur grist Victor naar zijn verrekijker: “Hij moet hier in de buurt zijn. Ja! Kijk daar aan de rand van het struikgewas!” Enthousiast stappen de trackers direct weer in de auto.

Neushoorn Ben

We rijden richting het imposante mannetje, dat Ben heet. Wanneer een neushoorn namelijk op de vlucht slaat, haalt hij gemakkelijk een snelheid van 70 km. De spoorzoekers nemen geen risico om Ben kwijt te raken. “Dit is een agressieve jongen, we moeten voorzichtig zijn”, fluistert Denzel.

Op zo’n 100 meter afstand ruikt de neushoorn het naderende gezelschap en loopt met grote passen ons tegemoet. “In de auto, nu!”, roept Victor tegen de gasten wanneer de neushoorn op slechts 60 meter de jeep nadert. Martin zorgt voor een afleidingsmanoeuvre door een stuk verderop in het veld te gaan staan. Ben stuift op slechts 40 meter afstand woest op hem af en schraapt met zijn poten in het zand. Martin staat doodstil. Hij weet precies hoe het dier reageert en dat hij na een paar dreigende bewegingen de benen zal nemen. Toch stijgt de adrenaline, want de kolos is erg dichtbij. Na een minuut geeft hij het op en gaat er inderdaad op een drafje vandoor. Wat een ervaring! Wanneer Ben’s silhouet aan de horizon verdwijnt, noteren de spoorzoekers zijn kenmerken.

“In de auto, nu!”, roept Victor tegen de gasten wanneer de neushoorn op slechts 60 meter de jeep nadert.

Broedplaats

Terug in het camp schuift Wilderness manager, natuurconservator en bovenal avonturier Chris Bakkes aan tafel. Hij runt vijf locaties in Namibië. Bakkes richt zich na diverse jobs als (anti-stroop) ranger volledig op het behoud van parken. Hij werkte onder andere bij het Zuid-Afrikaanse Kruger park en zwierf door Zuidwest-Afrika nadat hij zijn arm had verloren door een krokodillenbeet, op zoek naar een nieuwe uitdaging. “In Afrika is het grootste probleem dat het wild te weinig ruimte krijgt. Het gaat niet om de soorten die er leven. Het gaat om de leefomgeving die beschikbaar is of gecreëerd moet worden. De zwarte neushoorn, olifanten en cheeta’s hebben grote leefoppervlakten nodig. Eén neushoorn beweegt zich op zo’n 10.000 hectare land. We hebben hier in Namibië 1,4 miljoen hectare, dus gelukkig is dit een goede broedplaats.”

Namibië: echte wildernis

Een goede habitat is de toekomst meent Bakkes. Daardoor overleven diersoorten. “Gelukkig ligt de tijd van dieren afschieten achter me. Ik wil niet terug naar het Kruger of Etosha. Het is een zoo. Dit is de échte wildernis. Hier zijn geen hekken of asfaltwegen. Dit is puur natuur.”

De Zuid-Afrikaan erkent wel dat commerciële parken belangrijk zijn en geconserveerd moeten blijven. Het dient alleen een ander doel, dat hij niet ambieert. Jarenlang moest hij vanwege overpopulatie bepaalde dieren doodschieten. “Het is vreselijk, als ranger schiet je meer wild dood dan dat je hulp biedt. Als er in bepaalde gebieden te weinig leeuwen zijn, dan komen er teveel springbokken of zebra’s. De natuur raakt uit balans. Hier wordt echter te vaak misbruik van gemaakt. Het afschieten van wild is makkelijk geld verdienen. Hier jagen we niet. Wilderness verdient geld met duurzaam toerisme en draagt milieubehoud een warm hart toe. Ze leasen het land van de regering waarbij ze de verantwoordelijkheid dragen over het behoud daarvan.”

Vele gezichten van Namibië

Een andere ‘wildernis’ is verder in het zuiden van Namibië te vinden. Vooral vanuit de lucht is dat goed zichtbaar. Voorbij de imposante Brandberg, de hoogste top (2573m) van het land, verandert de omgeving in oneindige woestijnheuvels. Hoe meer de kustlijn nadert, des te vlakker het gebied. De eerste scheepswrakken verschijnen aan de vloedlijn. De woestijn vloeit over in de golvende zee, als een vereniging tussen lichaam en ziel. De Namib woestijn schijnt met haar 80 miljoen jaar de oudste ter wereld te zijn. En met 50.000 km2 het grootste nationale park van Afrika. Eigenlijk bestaat het park uit drie gebieden: de Namib-Naukluft, het Namib Desert Park en het aangrenzende Sperrgebiet. Laatstgenoemde was de diamantenconcessie van De Beers, sinds 1908 verboden gebied. Nu is het omgedoopt tot een exclusief nationaal park dat voor een zeer beperkt publiek toegankelijk is.

Sossusvlei, Duin 45.

Het nationale park heeft vele gezichten. Het duingebied rondom het beroemde Sossusvlei kleurt rood en abrikoosachtig, aangevuld met witte zoutpannen. Hier zijn de hoogste zandduinen ter wereld te vinden, zoals Duin 45. De berg is 390 meter hoog en een uitdaging voor wandelaar en kitesurfers.

Sossus is afgeleid van de Afrikaanse Nama-taal en betekent plaats waar water samenkomt. Vlei staat voor meer. Beiden verwijzen naar de sporadische regens die samenkomen in de Tschauchab Rivier en blijven staan in de droge vlei. De kleiachtige grond bloeit hierdoor op met diverse gewassen.Het zand van de duinen bestaat grotendeels uit silicium. De rode gloed is afkomstig van een dun laagje ijzeroxide. Via de oostenwind wordt het zand aangevoerd vanuit de Kalahari. Dankzij de koude luchtstroom van de Atlantische Oceaan is plantengroei mogelijk. Ondanks dat Sossusvlei 50 kilometer landinwaarts ligt, bereikt de nevel van de ochtendmist de woestijn. Het biedt genoeg water voor springen gemsbokken”, aldus gids Willie.

Deadvlei

Terwijl toeristen met auto’s en bussen staan te dringen voor de hoofdingang, is er geen hond te bekennen bij de privé-ingang van de schitterend gelegen Little Kulala lodge naar het park. De eerste zonnestralen kleuren de duinen roodbruin. De weg blijft leeg tot vlak voor Deadvlei, de zoutpan die bijna duizend jaar geleden een aftakking vormde van Sossusvlei.

Na een korte wandeling door de duinen verschijnen de kale donkerbruine takken van de eeuwenoude Acacia- en Kameeldoornbomen. Willie vertelt dat de dode bomen ondanks alle droogte al die jaren overeind staan vanwegwortels die diep onder de grond zitten.

Surrealistisch schilderij

Om half acht ’s ochtends is het doodstil. Geen zuchtje wind, geen vogels. Er is geen ziel te bekennen. Deze plek, met haar gebarsten kleigrond (liam sand) doet denken aan een surrealistisch schilderij van Salvador Dali. Het uitzicht vanaf een van de naastgelegen duinen over het ‘dode meer’ is spectaculair. In het verlengde van Deadvlei, ligt namelijk Cayonvlei. Hier is vooral de gelaagdheid van steen en mineraal zichtbaar. Op het randje van de duin, wordt pas duidelijk hoe groot de vleien zijn en hoe immens het gebied is. Al wandelend door het mulle zand over de hoge rand, verschijnen achter de bergen de eerste hordes toeristen in de verte. Tijd om verder te gaan.

Het ‘echte’ Afrika

Slechts veertig kilometer verder landinwaarts is het contrast wederom groot. De zandduinen zijn vervangen door rijk begroeide gele en ruwe heuvels met in de verte het Naukluft Gebergte. Willie rijdt omhoog en volgt een romantisch slingerweggetje dat uitkomt bij een door rotsen omringde vallei. Het cliché, ‘alleen op de wereld’ rolt hier gemakkelijk over de lippen. In de vroege de ochtendzon rijst het onaangetaste land tot ver aan de horizon, waarbij al haar kleuren tevoorschijn komen. Gehypnotiseerd door dit mysterieuze landschap lijkt de tijd stil te staan. Dit is het ‘echte’ Afrika: geen stress, geen agenda, geen verplichtingen. Alleen rust.

Namibië Praktisch

Erheen

Boek vanaf Schiphol of Brussel een ticket naar Frankfurt voor een overstap naar hoofdstad Windhoek. Wij vlogen met Air Namibia. Deze maatschappij biedt diverse nachtvluchten zodat je na aankomst in de ochtend tijd bespaart. Het is makkelijk(er) doorvliegen of met het huren van een auto.

Auto

Namibië is per (4wheel) auto goed berijdbaar. Houd er wel rekening mee dat bij pech of gebrek aan benzine, het lang duurt eer er hulp komt. Het zelfstandig reizen in Namibië is zeer veilig. Ook met kinderen. En er zijn slechts een aantal malariagebieden.

Het tijdsverschil beslaat 1 uur.  

Eigen airline

Vanwege de enorme afstanden en afgelegen gebieden, zijn kleine Cessna vliegtuigjes het makkelijkste vervoersmiddel. Er zijn vijf, tien of vijftien persoonsvliegtuigen beschikbaar, veelal verbonden aan touroperators. Zo heeft Wilderness Safari’s ook haar eigen airline. De kisten vliegen dagelijkse routes. De noordelijke kuststrook van Skeleton Coast is bijvoorbeeld alleen per vliegtuig te bereiken. Het is een bijzondere ervaring om het landschap in al haar vormen te aanschouwen op slechts honderd meter hoogte.

Verblijf    

Little Kulala                                                              

Op hoog niveau vertoeven van luxe kan bij Little Kulala. De natuurlijke materialen van het restaurant en de elf aparte lodges zijn stijlvol aangepast op haar oogverblindende omgeving. Al dinerend op het terras is het genieten van struisvogels, springbokken en jakhalzen die enkele tientallen meters verderop de waterpoel bezoeken. Ook al dobberend vanuit een privé-jacuzzi, lounge bank en deels glazen slaapkamer is het uitzicht op de savanne prachtig. Tot slot maken de heerlijke keuken en vriendelijke staf het verblijf tot een ware oase.

Desert Rhino Camp         

In de Palmwag-concessie ligt het kleinschalige Desert Rhino Camp. Het panorama van de open vallei vol gele gewassen en Etendeka bergen op de achtergrond vormt vanaf de houten veranda een schilderachtig tafereel. De acht canvas tent lodges liggen midden in de natuur en hebben chique en-suite eco badkamer.

Voor informatie en boekingen over de lodges en reizen in Namibië zie: Untamed Travelling, (0031) 0487 540367.
Deze reis is mede mogelijk gemaakt door Untamed TravellingWilderness Safaris, Namibia Tourism Board en Air Namibia.

Lees meer verhalen en tips

dolomieten-zuid-tirol-dt-henk-bothof Natuur

Huttentocht Dolomieten: 48 uur wandelen door natuurpracht

Zuid-Tirol barst ervan: adembenemende huttentochten dwars door de ruige Dolomieten. De Dolorama …

Lees meer
panorama-alpinn-kronplatz-dolomieten-henk-bothof Mensen & Cultuur

Messner Mountain Museum en andere blikvangers van Kronplatz Zuid-Tirol

Kronplatz staat vooral bekend als de populairste skiberg van Zuid-Tirol. De troef …

Lees meer
pauliina-syrjälä-ulla-nikula-muziek-van-finland-rik-van-boeckel-kopie Mensen & Cultuur

Muziek van Finland: eeuwenoude instrumenten blijven geliefd

Finland staat bekend om rust en ongerepte natuur. Maar door de wat …

Lees meer
kaapverdische-muziek-arlinda-lima-rik-van-boeckel Mensen & Cultuur

Kaapverdische muziek brengt verbinding

Cesária Évora (1941-2011) maakte Kaapverdische muziek wereldberoemd. Haar spirit en die van …

Lees meer