Na zo’n vijftien jaar 3 op Reis te hebben gepresenteerd, wilde Chris Zegers blijven reizen, alleen wél op een andere manier. In de nieuwe YouTube-serie Voja, staan niet de bezienswaardigheden, maar de mensen die een land kleur geven centraal. We spreken Chris Zegers over afscheid nemen, opnieuw beginnen en de vraag wat reizen na al die jaren nog voor hem betekent. Alvast een voorproefje op het uitgebreide interview in ons nieuwe blad.
Tekst: Carmen Esselink | Fotografie: Voja Travel & Alex Revers
Leestijd: 6 minuten
Foto: Vissers voor de kust van Guadeloupe.
De serie Voja van Chris Zegers richt zich op een breed publiek van reisliefhebbers, avonturiers en nieuwsgierige kijkers, met bijzondere aandacht voor de verhalen en ontmoetingen achter de bestemmingen. Dankzij de Nederlandse en Engelse ondertiteling en een Engelstalige voice-over is Voja ook toegankelijk voor een internationaal publiek, waaronder natuurlijk de mensen die aan de afleveringen hebben meegewerkt.
Voor de serie reisde Zegers onder meer naar Sri Lanka, IJsland, Kaapverdië, Zuid-Afrika, Guadeloupe en Dominica. De serie wordt op 29 oktober om 20.00 uur gelanceerd op het YouTube-kanaal van Voja Travel. Het programma is normaliter maandelijks te zien met vier afleveringen, op de laatste donderdag van de maand.
Chris, waarom wilde je na zoveel jaar 3 op Reis juist nu opnieuw aan een reisprogramma beginnen?
“Voor mij was 3 op Reis op een gegeven moment afgerond. Ik heb in die veertien, à vijftien jaar met veel verschillende redacties gewerkt en het onder verschillende leiding en in verschillende vormen meegemaakt. De focus verschoof door de jaren heen, van duurzaamheid naar avontuur tot meer verhalend reizen. Ik heb heel veel cycli mogen meemaken, een geweldig voorrecht. Ik heb altijd gezegd dat ik tot het einde van mijn leven wil blijven reizen. Alleen de hoedanigheid kan veranderen, de vorm en het motief.
Reizen is voor mij geestverruimend, dat vind ik als mens essentieel om verder te komen. Je komt in onbekende situaties, ontmoet onbekende mensen en wordt daardoor op manieren geprikkeld die je niet kent. Daar wil ik van leren. Natuurlijk kan dat ook te lezen of door ontmoetingen in Nederland, maar als er een kans is om te reizen, zal ik die altijd creëren. 3 op Reis kwam voor mij heel organisch tot een einde, het was tijd om door te gaan en ik wist dat ik wel wilde blijven reizen, maar wist nog niet precies in welke vorm.” ->
Je had dus nog geen nieuw reisprogramma klaarstaan toen je stopte?
“Nee. Het klinkt als een cliché, maar ik weet inmiddels uit ervaring dat als ergens een deur dichtgaat, er een andere opengaat. Dat werkt natuurlijk alleen als je er zelf voor open staat.
Toen ik intern al afscheid had genomen van 3 op Reis, maar dat nog niet naar buiten was gebracht, vond ik een mail van Joshua van Eijndhoven van Voja Travel in mijn spambox. Ik had in het verleden vaker aanbiedingen gekregen om het gezicht te worden van een reisorganisatie of -platform, maar was daar nooit op in gegaan. Als je een reisprogramma maakt, kan zo’n samenwerking met een reisorganisatie wat mij betreft ten koste gaan van je autonomie. Dus mijn eerste reactie was ook: dit ga ik niet doen. Ik had zelfs al een mail geschreven om het aanbod af te wijzen en wilde op verzenden drukken. Toen zag ik zijn telefoonnummer en dacht ik: ‘als iemand de moeite neemt om mij te benaderen, wil ik niet alleen zo’n mailtje terugsturen. Ik bel hem even om het uit te leggen.
“Ik heb na 25 jaar reizen en reisprogramma’s maken een modus gevonden waarin ik heel snel ergens kan aarden.”
Hij vertelde dat hij zes jaar de wereld over had gezeild en vanuit die ervaring ook iets wilde terugdoen. Mijn broer is toevallig ook zes jaar met een zeilboot de wereld over gegaan, dus ik voelde me daaraan verbonden. Ik voelde dat hij echt begreep wat reizen voor mij betekent en niet alleen zomaar reizen wil verkopen. Dus gingen we toch koffie drinken. Toen hij zei dat hij een reisprogramma wilde maken waarin die ontmoetingen centraal staan, dacht ik: dit is een kans om iets te maken op de manier waarop ik het zelf heel graag zou willen.”
In de serie is er bewust meer tijd voor plekken en ontmoetingen, maar je hebt als maker beperkte tijd. Kan slow travel voor jou ook in korte momenten zitten, als er echt iets ontstaat?
“Dat is een moeilijke, want uiteindelijk is er gewoon een draaischema. Ik probeer zoveel mogelijk de werkmodus te laten stromen in het reisgevoel. Dat is ontzettend moeilijk. Je hebt te maken met omstandigheden die je niet kunt beheersen en bent als maker voortdurend bezig met wat je nog nodig hebt. Ik word eigenlijk pas rustig op het moment dat ik weet: we hebben het.
Ik heb na 25 jaar reizen en reisprogramma’s maken een modus gevonden waarin ik heel snel ergens kan aarden. Als ik op een plek aankom, ben ik daar binnen vijf minuten, figuurlijk gesproken. Ik draai een paar knoppen om, zet de frequentie goed en voel: dit is hoe het hier werkt. Misschien is dát voor mij ook een deel van slow travel: dat je je rustig voelt op de plek waar je bent en zin hebt om die plek tot je te nemen.”
Wat wil je dat een kijker uiteindelijk van deze nieuwe serie meeneemt?
“Dat mensen reizen niet alleen als consumeren zien. Op het moment dat je als toerist alleen komt halen, word je zelf ook al snel gezien als een portemonnee waar geld aan te verdienen valt. Dan is er geen interactie. Reizen gaat voor mij over contact maken, over verbinding maken met een land via de mensen.
Als je ergens naartoe gaat, moet je niet denken: ik heb hiervoor betaald, dus ik wil nu bediend worden en ik wil dit iets specifieks uit dit land halen. Breng zelf ook iets mee: je energie, je positiviteit, je kennis, je mens-zijn. Stel jezelf open en kijk waar de verbinding ontstaat. Dan krijg je ook iets van een land terug. Dat is een andere instelling waarmee je op reis gaat.”
Veel reizigers zeggen dat ze een bestemming ‘echt’ willen ervaren. Hoe kom je daar volgens jou bij in de buurt?
“Door zelf open te staan. Dat kan op elke hoek gebeuren. Mensen kunnen denken: Chris wordt bij iemand thuis uitgenodigd omdat hij een camera bij zich heeft. Maar zonder camera gebeurt er op reis juist ontzettend veel meer. Je staat naast iemand bij een bushalte, je begint gewoon te praten en voor je het weet zit je bij iemand thuis aan tafel. Ik heb dat zo vaak meegemaakt.
Die wondertjes ontstaan volgens mij omdat je in het buitenland ontvankelijker bent dan thuis. Thuis heb je routine. Op reis moet je vaker verbinding aangaan, anders kom je soms letterlijk niet verder. Daardoor ontstaan allerlei zogenaamde toevalligheden. Je brengt jezelf in bij de ander en de ander bij jou. Dat is een wisselwerking.”
Lees binnenkort het volledige interview met Chris Zegers in het tweede nummer van ons magazine.
Even voorstellen: Carmen Esselink
Carmen Esselink is freelance journalist en redacteur. Na acht jaar bij BNNVARA verruilde ze Nederland voor Kaapverdië, vanwaar ze schrijft voor Nederlandse en internationale media. Het liefst duikt ze in de verhalen achter een plek: van de mensen die er wonen en de natuur die hun leven vormt tot de gevolgen van klimaatverandering. Voor Pure off the Road schrijft ze over bijzondere plekken, mensen en reizen, met oog voor de impact die we als reiziger achterlaten. Voor meer info over Carmen kijk HIER