Botswana game drives: ademt authentiek safari-gevoel

Wie op een klassieke safaritocht gaat, zit urenlang in de auto. Je weet nooit wat je tegenkomt. Game drives kunnen de spanning behoorlijk opvoeren of het kan uitlopen op een teleurstelling. Het is niet voor niets een ‘spel’. We gingen de uitdaging aan in Botswana, op zoek naar grote katten. Game on! 

Tekst: Angelique van Os| Fotografie: Henk Bothof  

botswana-lion

De zon zakt geleidelijk. Godzijdank, want het is bijna veertig graden. En dat voor het einde van het regenseizoen, begin maart. Het gras is hoog, op veel plekken al wat geel. Het heeft weinig geregend. De vele lage struiken en het oeverrijke bos-landschap bieden echter schaduw. De altijd opduikende moerasachtige Linyanti rivier, de vele kleine uiterwaarden en waterpooltjes die aan de rand liggen van het immense Chobe National Park, vormen de rode draad in dit kleurrijke en uitge-strekte landschap. De Landcruiser volgt het stoffige, onverharde pad. We zijn stil, turen in de bush. Camera’s in de aanslag, verrekijker in de hand. Op zoek naar ver-scholen wild. “Een goede game drive bestaat hoofdzakelijk uit wachten, sporen zoeken en herkennen en goed teamwork”, fluistert onze gids Andy. “En geluk is misschien wel de belangrijkste factor”, voegt hij er grinnikend aan toe. 

Het is rustig; de roofdieren lijken nog te slapen. Er zijn nergens voetsporen te vinden, dan wel uitwerpselen die ons in de goede richting kunnen sturen. We zijn op zoek naar grote katten: leeuwen, luipaarden of cheeta’s. Her en der springt er sierlijk een klein groepje impala’s en zebra’s voorbij. En dan doemt er plotseling een kleine tien meter van de auto een grote olifantengroep op. Met tientallen tegelijk lopen ze langs ons. Een aantal vrouwtjes beschermen hun kalveren en trompet-teren luidt dreigend. Het geluid trilt door mijn lijf en de adrenaline stijgt. Ik ben al diverse keren op safari geweest, maar zag nog niet eerder van zo dichtbij zo’n grote familie. Deze olifanten krijgen niet zoveel dagelijks bezoek. En het is maar goed dat ze op hun hoede zijn, want helaas staat de Botswaanse overheid de jacht op de dik-huiden sinds mei van 2019 weer toe. Dit heeft te maken met de enorme olifanten-populatie in het land en de complexe mens versus wildlife problematiek (Lees daar HIER meer over). Gelukkig is de Linyanti Concessie een goed beschermd gebied, dat onder toezicht staat van Wilderness Safaris en diens Wilderness Wildlife TrustWilderness Safaris is een grote touroperator binnen Zuidelijk Afrika en be-schikt louter over eigen concessies. De organisatie bestaat al ruim 35 jaar en pre-senteert in het hoge segment uitmuntende eco-safari’s.

Slinkse kat

Linyanti grenst aan de noordwest kant van Chobe National Park. Het afgelegen reservaat is een natuurparadijs van ongeveer 125.000 hectare. Al rond rijdend in de jeep, blijkt hoe rijk dit gebied is aan uiteenlopend klein wild. Er is altijd bewe-ging. Ik raak gewend aan de vele olifanten, maar ze intrigeren me telkens weer met hun eigenzinnige gedrag. Ze spetteren en sproeien met hun slurven rijkelijk water over elkaar heen, alsof ze samen douchen. De grijze huiden zwemmen graag tussen een bed van witte waterlelies in de moerassen en Linyanti rivier, dat glinstert in de opkomende broeiende hitte. Galante en wendbare impala’s verspreiden zich al springend in kleine groepjes in het hoge riet. Ook zij zoeken beschutting en ver-frissing, zich niet bewust dat er een krokodil op de loer kan liggen. Of een luipaard, want deze slinkse kat kan geruisloos sluipen rondom ondiep water. Dat luipaard – of een andere kat- hebben we vandaag niet gespot. Het is een van de meest schuwe katachtigen en leeft solitair, dus ook lastig te vinden. Morgen doen we een nieuwe poging. 

De volgende ochtend vertrekken we in de schemering. “Een nieuwe dag, nieuwe kansen”, zegt Andy vrolijk. Hij brabbelt iets in de walkietalkie en terwijl wij aan ons ontbijt zitten, rijdt hij rustig richting de savanne. “Naast onze auto zijn er twee andere wagens actief. We houden contact met elkaar wanneer iemand iets ziet, zodat we snel de locatie kunnen bereiken.” Andy heeft er zin in. Na een half uur rijden stopt hij en tuurt naar de grond, op zoek naar sporen. “Hmmmm…Ik zie van alles, maar geen sporen van katten.” Een kwartier later klinkt er geluid uit de walkietalkie. Andy praat snel in een lokale taal. Hij hangt op en keert de auto. “De andere groep heeft een luipaard gevonden, het is hier vlakbij.”
Ik maak van opwinding een sprongetje op de bank. We hebben veel geluk, want er is een twee-jarig mannetje gespot die een hapje wegwerkt in een boom. Ik vang slechts een glimp op van zijn prachtige vacht en contouren. Het dier is gelukkig niet onder de indruk van onze 4×4 jeep en komt na zijn ontbijt langzaam in beweging. De voertuigen splitsen zich, om het luipaard ruimte te geven. Even later struint hij op z’n dooie akkertje door het hoge gras en loopt rakelings langs onze auto. Ik houd mijn adem in. Vervolgens wandelt het dier opzichtig over een houten brug waar de jeeps overheen kunnen. De kat screent met zijn scherpe zicht het moeras af naar een prooi. Er valt weinig te zien. Aan de overkant bakent hij zijn territorium af bij een boom en verdwijnt in het bos. De twee andere jeeps rijden verder. We beslui-ten om de auto te keren en stapvoets bij een waterplek te parkeren. En ja, daar is het luipaard weer. Rttttssshhhh… Ondanks zijn snelheid, ziet de verslagen kat zijn volgende hapje – een hagedis- het water in schieten. Er is altijd baas boven baas. Hij geeft het op en verdwijnt in het struikgewas, op zoek naar verkoeling. Wat een voorrecht om dit dier in deze ongerepte natuur te kunnen volgen. En dat om zeven uur ’s ochtends.

Geen geluk

We trekken verder naar het zuidoosten van de Okavangodelta, naar Qorokwe, een kamp dat nabij het uitgestrekte Moremi Game Reserve ligt. Vanuit de lucht ziet het gebied van grofweg 15.000 km2, gevuld met kanalen, lagoons, moerassen, riet-kragen en eilandjes er spectaculair uit. Nergens zijn asfaltwegen, geen elektrici-teitspalen, geen lichtvervuiling. Niets dan wildernis, waarbij aardse kleuren elkaar afwisselen. Ik voel me zeer nietig in dit grootse land, maar ook gelukkig: dat ik kan genieten van dit geologische wonder. Het einde van de middag nadert. Met onze nieuwe gids Alan, gaan we op zoek naar leeuwen. Overal komen we olifanten, giraffen, antilopen, vogels en apen tegen. De leeuwen zijn nergens te bekennen. Alan vertelt ondertussen van alles over het landschap, over de bomen die het zwaar hebben vanwege de vele olifanten. Ze worden kaalgevreten en omgeduwd. Dan komen we aan op een uitgestrekte vlakte. In de verte lopen buffels en impala’s. Een ideale plek voor een leeuw om te gaan jagen. We wachten een tijdje. Maar er gebeurt niets. Alan rijdt verder. Omdat Wilderness beschikt over eigen concessies, mogen de gidsen hier off road rijden. Dat vergroot de kans om katten – en neus-hoorns- te vinden. Maar hoeveel rondjes we ook rijden, we vinden geen leeuwen. Ook volgt Alan een tijd en neushoorn spoor, eveneens tevergeefs. En de African Wild Dog is ook al twee weken niet meer gesignaleerd in het park. De bedreigde honden kunnen per dag wel zestig kilometer afleggen, dus dat is zoeken naar een speld in een hooiberg. Geen geluk dus vandaag.

Soezen en slapen

De volgende game drive start wederom vroeg. Omdat het al vrij warm is, rijdt Alan naar een open plek dat grenst aan een grote waterplas. Opnieuw vinden we hier geen leeuwen, maar wel tientallen vogels en olifanten die verkoeling zoeken tussen de nijlpaarden. We kunnen uren kijken naar dit vredige tafereel, maar aangezien de leeuwen hier niet in de buurt zijn, gaan we verder. Terwijl Alan rustig doorrijdt, hoor ik hem wat praten in de walkietalkie. “Zijn de leeuwen gespot?” Vraag ik hoop-vol. “En terwijl ik het vraag, zegt de gids lachend: ”Kijk eens recht voor je, daar onder die struik.” Ik begin gelijk te glunderen. Er liggen twee jonge leeuwen te puf-fen in de schaduw. Het zijn broers. Verscholen achter hun rug, ligt zusterlief te snurken. Al snel blijkt dat de hele familie (negen katten in totaal) verspreidt onder de bosjes ligt. Een stukje verder liggen twee moeders en hun anderhalf jaar oude zoons te soezen in  het gras. Eén van de leeuwinnen lijkt een schone slaapster, met haar kop sierlijk rustend op haar voorpoot. Katten slapen gemiddeld 18 tot 20 uur per dag, dus het is niet gek dat er weinig actie is. 

Aan het einde van de dag zien we nog meer leeuwen! Dit keer zijn het twee volwas-sen mannetjes die prachtige donkere en lange manen hebben. Ook deze jongens zijn lui en hebben last van de hitte. Toch is er een leeuw die rakelings langs onze jeep wandelt. We kunnen hem bijna aanraken. Het mannetje lijkt zich nauwelijks bewust van onze aanwezigheid; het enige dat hij ziet en hoort is de auto en het geklik van de camera’s. 

Zijn de leeuwen gespot? Vraag ik hoopvol

Goed verstopt

Het is tijd om Qorokwete verlaten en door te vliegen naar het waanzinnige gebied van Vumbura Plains, ten noorden van de Okavangodelta. De Vumbura concessie beslaat een gebied van 60.000 hectare, en vind ik nog afwisselender dan de vorige parken. Moerassen, kleine eilandjes met palmbomen, uitgestrekte savannes, acacia bossen en seizoensgebonden overstromingsvlaktes wisselen elkaar af. Geen won-der dat hier zoveel wild te vinden is. We hebben onze zinnen gezet om cheeta’s te vinden en op zoek te gaan naar wild dogs. De honden zijn echter al een paar dagen niet meer in gebied gesignaleerd en naar het zuiden getrokken. Lettie is onze nieuwe vriendelijke gids. Ook hier werken de gidsen van Wilderness goed samen tijdens game drives. Met drie auto’s scannen ze het gebied. Tijdens de eerste mid-dagtocht komt Lettie leeuwen op het spoor. Omdat de cheeta’s nergens te beken-nen zijn, veranderen we ons plan. Dat hoort ook bij een goede game drive. Lettie hangt om de zoveel minuten met zijn neus boven het onverharde pad. Aan de grootte van de poten herkent hij of we een mannetje of vrouwtje volgen. Het is de Kubo groep, vertelt de gids. Dit is een groep met alleen maar leeuwinnen en hun jongen. “Ik zie hier dat ze de weg hebben overgestoken, waarschijnlijk om te gaan drinken. We zigzaggen door de bush. Het is lastig zoeken in het dichte en hoge struikgewas. De auto nadert een open plek. Nu wordt het verwarrend. “Kijk naar de afdrukken. Zie je dat alle sporen door elkaar lopen, alsof ze twijfelden waar ze naar toe moesten gaan”, zegt Lettie peinzend. Maar geen spoort van de leeuwen, dus rijdt Lettie terug naar de weg. Helaas. Net op dat moment volgt er een melding: de anderen hebben de groep een stukje verderop gespot. De leeuwinnen zitten met hun kroost echter goed verstopt onder het struikgewas. We wachten een tijdje, maar er is weinig beweging. Door de walkietalkie galmt opnieuw een stem. Lettie geeft opgewonden antwoordt en wendt zich met een grote glimlach tot ons: “Er is bij toeval een cheeta vrouwtje gezien met een aantal jongen! Lettie vertelt onderweg dat zijn collega in de andere auto naar de buffels wilden rijden die we al eerder die ochtend hadden gespot. Toen ze vlakbij waren, zagen ze een cheeta in een twijfelende jachthouding. En terecht, want een buffel val je niet zo maar aan. Ze had waarschijnlijk haar zinnen gezet op een kalf, maar die werd te goed be-schermd door de kudde. Inmiddels heeft ze zich teruggetrokken in de struiken. 

Tien minuten later rijdt Lettie off road door de bush. Ik blijf het onvoorstelbaar vinden hoe de man steeds de weg weet te vinden zonder te verdwalen. In de verte zien we de andere jeep. Lettie kijkt blij verrast als we de cheeta moeder vinden. “Wauw! Ik ken dit vrouwtje. Ze was al een tijdje niet meer gespot. Ze is blijkbaar druk bezig geweest, want we zien haar jongen nu voor het eerst. Dus voor mij ook een opsteker. Haar jongen zijn slechts en paar maanden oud.” De moeder houdt ons nauwlettend in de gaten, maar is verder wel relaxt. De jongen kennen de auto nog niet. Ze kijken wat schichtig om zich heen en wanneer hun moeder in beweging komt, lopen ze er wat zenuwachtig in en drafje achteraan. Lettie reageert telkens direct wanneer de dieren in een hogere versnelling lopen. Op gepaste afstand draait hij de auto bij zodat we ze goed kunnen zien. We blijven ruim een half uur bij de cheeta’s en nemen afscheid als het viertal onder een boom in slaap valt. 

Na deze waanzinnige ochtend wacht ons nog een sprookjesachtige verrassing: midden in de natuur heeft Wilderness een tafel gedekt waar een heerlijk lunch-buffet vol salades, soepen, vlees en fruit op ons en andere gasten wacht. Wat een ellende!

Aandoenlijk om te zien hoe lief de heren voor elkaar zijn.

Hechte broers

Het einde van onze trip nadert. De laatste game drive dient zich aan. En die wordt ook memorabel. Ook nu stuiten we op leeuwen. Dit keer zijn het vier broers. In overleg met Lettie besluiten we de tijd te nemen en bij de leeuwen te blijven. Eén mannetje houdt de boel een beetje in de gaten. De andere drie liggen ongegeneerd lui naast elkaar. Ze hebben hun poten lieftallig over elkaar heen geslagen. “Deze jongens zijn heel hecht. Ze jagen en eten samen. Ze zijn nu drie jaar. Alleen wan-neer ze gaan paren trekken ze zich terug en kunnen ze mogelijk dominant worden naar elkaar”, vertelt Lettie. Ondertussen begint de zon te branden en komen de leeuwen in beweging. Gezamenlijk struinen ze naar een pooltje om water te drink-en. Drie van de vier ploffen daarna in het schaduwrijke hoge gras. Maar een man-netje loopt verder door. Hij markeert sproeiend bij een boom zijn territorium en roept met een soort huilend gezang naar de vrouwtjes, die we eerder zagen. “De leeuwinnen laten hem niet in de buurt komen, want met de jongen bestaat de kans dat hij ze dood. Misschien dat hij daarom zo zielig klinkt, hij weet waarschijnlijk toch al dat het geen zin heeft”, grapt Lettie. En terwijl we de leeuwen nog even gadeslaan, maak ik de balans op. Wat hebben we een diversiteit aan dieren en landschappen gezien! En in nog geen zes dagen hebben we geen gekke score behaald met vier keer leeuwen, cheeta’s en een luipaard. Missie geslaagd! 

Lees ook 7 Game Drive Tips

TAGS

Vond je dit artikel leuk? Share it with the world!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email

Lees meer verhalen en tips

zurich-zwembad Steden

Divers Zürich, van zen-funktherapie tot zwemwalhalla

Het Zwitserse Zürich staat vooral bekend als toonaangevend financieel centrum, door haar …

Lees meer
botswana-cheeta Tips Afrika

7x Game drive tips

Wanneer je in Afrika bent, dan zijn game drives een van de …

Lees meer
botswana-okavanga-delta-helicoptervlucht-uitzicht Natuur

Paradijselijk Botswana omarmd door waterkracht

Ondanks de droge Kalahari woestijn is Botswana een van de vruchtbaarste landen …

Lees meer
buitenleven-limburg-leudalbos Natuur

Volledig onthaasten in Limburg’s ‘buitenleven’

Rust, ruimte en natuur, dat zijn de drie ingrediënten die het gedachtegoed …

Lees meer
Sluit Menu